×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

سر خط اخبار

وضعیت نابسامان میراث فرهنگی و تاریخی کهریزک

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی باقرشهر نیوز، تاریخ در کهریزک در حال نابودی و فراموشی است. متولیان شهر کهریزک هم از این موضوع مهم غافل بوده و هیچ برنامه‌ای برای احیای بناهای ماندگار شهر مثل کارخانه قند کهریزک و عمارت‌های فخرالدوله، با وضعیت نابسامان کنونی، در دست ندارند.

مسئولین محترم شهر، قبل از اینکه سرمایه‌های تاریخی این شهر با خاک یکسان شود، بررسی وضعیت این بناها را هم در برنامه‌های خود بگنجانید.

کارخانه قند کهریزک

کارخانه قند کهریزک نخستین کارخانه قند ایران و واقع در در شهرستان ری، روستای کهریزک است. این اثر در تاریخ ۱۱ دی ۱۳۸۰ با شمارهٔ ثبت ۴۶۳۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به عنوان اثر ملی به ثبت رسید اما در ۲۵ خرداد ۱۳۹۸ به حکم دیوان عدالت اداری از فهرست آثار ملی خارج شد.

در دوران ناصرالدین شاه قاجار، میرزا علی خان امین‌الدوله امتیاز تولید قند در ایران را گرفت و با مشارکت یک کمپانی بلژیکی ، «شرکت سهامی بلژیکی برای قند‌سازی» را به راه انداخت که مکان امروزی را برای ساخت کارخانه انتخاب کرد. چون زمین‌های آبرفتی و مساعد کشاورزی داشت. ساخت کارخانه در اول ذی‌الحجه ۱۳۱۲ (پنجم خرداد ۱۲۷۴ خورشیدی) آغاز شد و حدود یک سال بعد، پایان یافت. ظرفیت کارخانه هشتاد تا صد تن چغندر در روز و ماشین‌های آن ساخت انگلستان و از کارخانه ویلکاک بود. اما این کارخانه در سال ۱۳۱۷ قمری (۱۲۷۹ خورشیدی) ورشکسته و تعطیل شد.

از جمله علل تعطیلی کارخانه، جای آن بود که در منطقه‌ای کم‌آب بود که روستاهایش فاصله زیاد از هم دارند و نمی‌تواند چغندر مصرفی کارخانه را به بهای مناسب تأمین کند. در حدود سال ۱۳۰۵ خورشیدی، افرادی این کارخانه را خریدند و برای راه‌آندازی دوباره آن کوشیدند. در سال ۱۳۰۸ کسری ماشین‌آلات از کمپانی آلمانی وولف خریداری و نصب شد و اولین بهره برداری مجدد آن در سال ۱۳۱۰ صورت گرفت. دولت با گذراندن مصوبه‌ای در مجلس در ۲۵ تیر ۱۳۱۲ همه سهام کارخانه را خریدار و اداره کارخانه را به دست گرفت.

سرانجام کارخانه به علت فرسودگی ماشین آلات در ۱۳۴۳ متوقف شد و بعد از انقلاب به تصرف بنیاد مستضعفان در آمد تا این که اخیراً شرکت ساختمانی آن را خریداری کرد تا تخریب و آپارتمان‌سازی کند. این شرکت در اوائل سال ۱۳۹۵ با طرح شکایت به دیوان عدالت اداری، درخواست خروج از ثبت بنا را مطرح کرد و سرانجام حکم دلخواه خود را از این دیوان گرفت.

عمارت فخرالدوله

خانه فخرالدوله و خانه امینی مربوط به دوره قاجاری بوده و متعلق به فخر الدوله (مادر علی امینی) و علی امینی (نخست وزیر پهلوی دوم) می باشد. معماری این دو بنا تلفیقی از معماری سبک اروپائی و معماری سنتی ایرانی است که می توان آنها را از اولین خانه های ییلاقی اشرافی بشمار برد. این خانه ها علاوه بر یادآوری معماری ایونها در تخت جمشید، معماری، معابد یونانی را در ذهن تداعی می کند که سقفهای شیروانی و سنتوری جنوبی خانه فخر الدوله و سنتور شمالی خانه امینی نشانگر این نوع تلیق ذهنی می باشد و همچنین سنت معماری ایرانی خود را در ایوانها و ستونهای بکاررفته در دو ایوان حفظ کرده اند.

 

انتهای پیام/*

برچسب ها :

این مطلب بدون برچسب می باشد.

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.