چند نکته درباره پدیده‌ای به نام حاج آقا ابوترابی؛

سیاستمدار رانتی

مشاهده مواضع استثنائی جناب آقای ابوترابی در جلسات کمیسیون برجام (مخصوصا جلسه سوم) با تیم هسته‌ای سابق، و بحث‌ها و نظرهایی که ایشان ارائه می‌دادند که انسان واقعا متحیر بین دو انتخاب می‌ماند که بگرید یا بخندد.

به گزارش باقرشهرنیوز به نقل از تهران نیوز، مشاهده مواضع استثنائی جناب آقای ابوترابی در جلسات کمیسیون برجام (مخصوصا جلسه سوم) با تیم هسته‌ای سابق، و بحث‌ها و نظرهایی که ایشان ارائه می‌دادند که انسان واقعا متحیر بین دو انتخاب می‌ماند که بگرید یا بخندد.

۱ – غرض از نوشتن این متن، مشاهده مواضع استثنائی جناب آقای ابوترابی در جلسات کمیسیون برجام (مخصوصا جلسه سوم) با تیم هسته‌ای سابق، و بحث‌ها و نظرهایی بود که ایشان ارائه می‌دادند که انسان واقعا متحیر بین دو انتخاب می‌ماند که بگرید یا بخندد. این جلسه امشب تا ساعت نزدیک به ۲ بامداد از شبکه خبر پخش شد.

۲ – در ترکیب تیم هسته‌ای سابق، دست کم نظرات جناب دکتر عسگری که فردی متواضع و دقیق و آگاه به مسائل حقوقی هست، در این دو جلسه‌ای که از تلویزیون پخش شد، مقبول همه اعضای کمیسیون برجام بود و کسی ناراضی از سوال از ایشان برنگشت. حاج آقا ابوترابی با اصرار به نظرات خود در مورد بند ۴۱ فصل هفتم منشور ملل متحد، استدلال‌های حقوقی یک فرد مطلع به مسئله را انکار می‌کرد وقتی دلایل ناشیانه خودش را مطرح می‌کرد که موجب لبخند جناب عسگری می‌شد، عصبانی و ناراحت هم می‌شد و با اینکه در جلسه رسمی صحبت کردن یا سوال کردن با اجازه رئیس جلسه امکان دارد، ایشان بدون اجازه، چندین مورد وارد صحبت دیگران نیز شد و به تیم هسته‌ای سابق حمله کرد.

۳ – درست است که به جلیلی مثل هرکس دیگری انتقاد وارد هست اما این مواضع تند از جناب آقای ابوترابی نسبت به تیم هسته‌ای قبل بیشتر زیر سؤال بردن خودشان به عنوان نائب رئیس مجلس در زمان مذاکرات تیم سابق هست. ایشان نائب رئیس مجلسی هستند که در آن زمان این تیم مشغول مذاکره بوده است. اگر به روند و مسیر و رئیس تیم انتقادی داشتند، باید همان موقع می‌گفتند. باید مسئول مذاکرات را دعوت می‌کردند بیاید در مجلس توضیح بدهد. شاید بگویند گفتیم اما نیامد. خوب یک خط مصاحبه بیاورند که در زمانی که در مجلس درگیر طرح حقوق مادام العمری نمایندگان بودند، به رویه تیم سابق انتقادی کرده باشند. این هم برای نائب رئیس مجلس مقدور نبوده است؟ ایشان که امروز مقابل دوربین تلویزیون هجمه می‌کنند، یک مصاحبه کوتاه هم بین سال‌های ۸۶ تا ۹۲ علیه رویه‌ای که امروز به آن نقد دارند، میکردند تا شائبه ماهیگیری از آب گل آلود برجام در نزدیکی انتخابات مجلس برای فرد مشهور به تقوایی مثل ایشان پیش نیاید. آن زمان‌ها  برای خودش بود

۴ – سیاست در ایران بیش از آنکه به توانایی‌ها و استعدادهای ذاتی خود فرد وابسته باشد، بیشتر مستلزم برخورداری از رانت (ثروت، شهرت، محبوبیت و بیشتر فامیلی) است. در این شرایط است که سیاسیونی مثل علی مطهری، مهدی چمران، سیدحسن خمینی، محمدرضا باهنر، محسن هاشمی، محمدمهدی مفتح و… فرصت طرح خودشان به عنوان یک سیاستمدار را پیدا می‌کنند. یک نمونه بارز دیگر از سیاسیون رانتی، کسی مانند جناب آقای ابوترابی است که به واسطه برادر بزرگوارش شهید سید علی اکبر ابوترابی ملقب به «سید آزادگان» شناخته می‌شود. مثلا اگر فامیلی ایشان «ترابی‌ زاده» بود، آیا واقعا از چنین موقعیتی برخوردار بودند؟

۵ – در اثبات رانتی بودن سیاتمداری جناب آقای ابوترابی و نابلدی سیاسی ایشان، اتفاقی بود که حین ثبت نام کاندیداتوری انتخابات ۹۲ پیش آمد. ایشان تحت موج به راه افتاده برای ثبت نام، خودشان را در سطح یک رئیس جمهور دیدند و ثبت نام کردند و وقتی خبردار شدند که از طرف شورای نگهبان رد صلاحیت می‌شوند، مجددا از رانت نائب رئیسی مجلس نیز استفاده کردند و ۲۰۰ نماینده را به خط کردند که نامه بنویسید که من برای حفظ آبرو انصراف بدهم و عدم صلاحیت از شورای نگهبان نگیرم. خوب این یعنی فرد عادت کرده است که مسائلش را فقط از طریق رانت حل کند نه فهم و درک سیاسی خویش.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *